اعیاد شعبانیه

هـــــر شــــب بــــگرایـــم بــــه یمــــن تا تــــو بیــــایـی

زیــــرا کـــه سهــیـــــلی و سـهـــیـــــل از یـمــــن آیــــد

السلام علیک یا اباعبداله

^{منتظر بايد ماند.}
فصل روئيدن گل نزديك است.

ای نور دیده من! ای مولا و سرور من

ای قامت رعنای عدالت و ای عزیزترین

اشک فراق از دیدگانم می چکد. زیرا جمعه ای دیگر رسیده است

و مرغ دلم به هوای کوی تو، هوایی شده است

تو می آیی، با یک سبد نور، با یک سبد امید. تو می آیی

اما نمی دانم درکدام جمعه؟

همه می گویند غروب جمعه دلگیر است، اما نمی گویید چرا؟

جمعه هم از پی نیامدنت داغ سکوت بر لب می زند و تا جمعه ای دیگر خاموش می ماند

اما آن جمعه که بیایی، ابرهای متراکم و تاریک را از دلها می زدایی

و چشم هایی را که حسرت زیارت آفتاب دارند را به نوازش نور و مهربانی می خوانی

آنگاه که تو بیایی، دست های آسمان هم در پی یاری تو قنوت می کنند

کوه ها کمر خود را برای کمک به تو محکم می کنند

چشم های دریا برای دیدنت باز می شوند

سروها برای بوسیدنت قدقامت می کنند

نرگس ها دیگر روی زرد ندارند، شقایق ها دیگر داغ به سینه ندارند و کبوترها، مقیم خانه تو می شوند

آن روز که تو ییایی، روز است و دیگر شب نیست.

آن روز که تو بیایی، بهار است و زمستان نیست.

آن روز که تو بیایی جمعه است